نقش ظرفيت جذب فناوري در رابطه ي قابليت سازي سازمان هاي ميانجي و توانمندي فناورانه

چکیده: 
سازمان های میانجی یکی از واسطه های سیستمی مهم در نظام نوآوری هستند که با ایفای نقش های مختلف، کارکردهای نظام نوآوری را بهبود می بخشند. در ادبیات علمی، این سازمان ها به عنوان یکی از عوامل تأثیرگذار بر توانمندی فناورانه دارای سه نقش تسهیل گری و اشاعه، قابلیت سازی و تنظیم محیط نهادی می باشند. از طرفی، توانمندی فناورانه همواره به عنوان یکی از اجزای اساسی در رشد اقتصادی و رفاه کشورهای دنیا محسوب می شود. این توانمندی، به مفهوم توانایی استفاده ی کارآمد دانش فناورانه در راستای درک، استفاده، پذیرش و تغییر فناوری های موجود است. ایجاد توانمندی فناورانه در شرکت گیرنده، نیازمند فرآیند یادگیری مستمر برای جذب فناوری است. بنابراین، در دوره ی به کارگیری فناوری در شرکت گیرنده، ضروری است تا واسطه هایی مانند سازمان های میانجی برای تثبیت توانمندی و رفع شکاف مدیریتی به کار گرفته شوند. هدف این پژوهش، بررسی نقش قابلیت سازی سازمان های میانجی در توانمندی فناورانه شرکت های دانش بنیان است. همچنین، به دنبال پاسخ به این سؤال است که ظرفیت جذب فناوری در رابطه ی بین قابلیت سازی سازمان های میانجی و توانمندی فناورانه چه نقشی را ایفا می کند. به منظور بررسی فرضیه های پژوهش، شرکت های دانش بنیان مستقر در شهرک علمی و تحقیقاتی اصفهان به عنوان جامعه ی آماری پژوهش انتخاب شدند و تحلیل داده ها براساس پرسشنامه های جمع آوری شده از 77 شرکت به عنوان نمونه آماری صورت گرفته است. مدل پیشنهادی بر مبنای مدل سازی معادلات ساختاری به روش حداقل مربعات جزئی با کمک نرم افزار Smart PLS 3 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. نتایج تحلیل، از یک سو، عدم وجود رابطه بین قابلیت سازی سازمان های میانجی و توانمندی فناورانه را نشان می دهد و از سوی دیگر، نقش تعدیل گری ظرفیت جذب فناوری در رابطه بین قابلیت سازی سازمان های میانجی و توانمندی فناورانه را تأیید می کند.
فایل مقاله: